Wolf Children

Wolf Children is misschien wel de allerbeste (animatie)film over een alleenstaande moeder. Wanneer universiteitsstudente Hana verliefd wordt op een mysterieuze jongeman, ontdekt ze dat hij de laatste van zijn soort is: een wolf die kan transformeren tot mens en omgekeerd. Samen starten ze een prachtig gezinnetje, tot Hana er plots alleen voor staat met hun twee wolfkinderen. Yuki is koppig en nieuwsgierig, Ame is stiller en voorzichtiger. Maar beiden voelen zich verscheurd tussen de roep van de natuur en het menselijke bestaan. Hana beschermt haar kroost ten allen koste en verhuist zelfs tot diep in het Japanse platteland. Hun verhaal is een waar zelfs wolven gaan van huilen.

Hoewel Yuki (de verteller) vreest dat ze misschien een simpel sprookje vertelt, heeft regisseur Mamoru Hosoda een diepmenselijke en zelfs realistische film gemaakt (oké, buiten de transformende wolven dan). Hosoda liet zich inspireren door zijn eigen kindertijd en zijn moeder, die hem alleen opvoedde. De man achter moderne animeklassiekers als The Girl Who Leapt Through Time, Summer Wars, Mirai en Belle vertelt met veel geduld en gevoel voor de magie van het alledaagse leven. Ondanks de fantasierijke elementen voelt Wolf Children heerlijk authentiek. Liefde, natuur, coming-of-age, rouw en de pijnlijke, maar noodzakelijke kunst van loslaten worden naadloos verweven. Een rijk verhaal over moeders, kinderen, blijven glimlachen – en ergens onderwegen ontdekken wie je wil zijn.