Children Who Chase Lost Voices

Van alle films van Makoto Shinkai heeft Children Who Chase Lost Voices (soms met de toevoeging From Deep Below en soms getiteld Journey to Agartha) waarschijnlijk het meest bijgedragen aan zijn reputatie als ‘de nieuwe Miyazaki’. Met name Miyazaki’s Castle in the Sky (1986) en Princess Mononoke (1997) lijken inspiratiebronnen te zijn geweest voor Shinkai’s onderaardse Agartha, waarheen de jonge vrouwelijke held Asuna, zonder eigenlijk echt te weten waarom, haar invalleraar meneer Morisaki volgt, die daarvandaan zijn overleden vrouw wil terughalen.

Orpheus en Eurydice, dus, behalve dat regisseur-scenarist Shinkai zich baseert op de vergelijkbare Japanse mythe van Izanagi en Izanami, terwijl hij de naam Agartha plukt uit negentiende-eeuws Europees occultisme en zijn multiculturele onderwereld onder meer bevolkt met Azteekse Quetzalcoatl.

Romantiek speelt in het verhaal wel een rol, maar relatief ingetogen, en ook de vormgeving is minder uitgesproken van kleur, belichting en settings dan we van Shinkai gewend zijn. Wat past bij het ditmaal overheersende thema van rouw en eenzaamheid, het accepteren van de dood als deel van het leven en het leren om werkelijk afscheid te nemen. Met belangrijke bijrollen voor kat Mimi en een kristalontvanger.

De film ging in première in mei 2011, twee maanden na de mega-aardbeving die de inspiratie zou vormen voor Shinkai’s daaropvolgende ‘rampentrilogie’, Your Name. (2016), Weathering with You (2019) en Suzume (2022). Maar ook al beeft de aarde hier nog niet, toch vinden we ook in Children Who Chase Lost Voices al de metafysische grenzen overstijgende, wanhopige liefde waarmee die films wereldwijde box-officerecords zouden breken.